جغرافیای   خسته

و شروع همه چیز از سوتین صورتی بود

که تفلیس لقمه ای بشود از جغرافیا

و من سبیلی در حرمسرا

نعش این جغرافیای خسته کجاست ؟

با این همه شاعر این همه رود این همه دیوانه

از توس توسی را به دست کسی بدهید که فردوسیش راست در خیابان

برقصد و

اسفندیاری هرزه بر هر دار بیاویزد.

شیرازه ی این شعر در هیچ مولیانی نمی لولد

با این همه ساقی 

چه اندازه شراب

چه اندازه رود

چه اندازه سیمین ساق

باید

نه این رکناباد  نه کنار آباد  هیچ تختی مرا نمی خواباند

مو لای درز این صوفی نمی رود نمی رود که برود

جنون جنسی این شمس هم آفتابی است عالمتاب

چه اندازه مولانا

چند من مثنوی به نشخوار این همه آدم این همه گوش

من از تو که یا ایهل  ایهل ایهل .....

ساقی ببین چه ابروان نحیفی پل صراط من شده اند

این دریا باید بشکافد

بشکافد این سینه باید ( این که می گویم اشاره نیست )

تا سهم ما از خودمان خزر بشود  خز بشود بعد برویم تا مزخرفات

تا لهجه ی این آب فارسی بخواند

فارسی برقصد  بندر بشود  در نشود اما                                        

برای هر بی سر و پا

هر که آمد رید

(پسره ی  چلقوز چه مهملاتی می بافی ))

ببخشید  پدرم بود کمی بم است ولی نمی لرزاند

ته این سطر مستراحی است راحت باش عزیزم

در رگهای من باد می پیچد و ما تحت این خاک عجیب توفانی است

نمی توانی که نباشی  سیگارت را بگیرانی و بگذری از این همه خط

چند تا هزاره آمده ایم ؟ تا این تظاهرات

تا اینکه آسمانمان هفت است اما هشتمان مقدس تر

باور نمی کنی بجنگ

اصلا از این تخت پایه اش را بردار

بر دار کن این همه پرده را

نمی توانم تهرانی تر از تهران باشم    (جنده لاشی )

نفتت را بنوش تا بشکه ات بکنم

تبریزی باش ریز  باش به شرط اینکه تیز باشی

     ( سن ایچ گیزلم )

اسبت رابتاز تا اسکندر آبستره ای بشود در روده ی این خاک 

و دیگر اینکه طبرستان با هیچ تبری نریزد از درخت

این کوسه چنگیز است ؟  چقدر آقا داریم بی خونریزی

چقدر خواجه بی دندان

تو کمرت جان می دهد عزیزم  جان میدهم  تا نفست  پاک بشود

که برقصد در قونیه کمرت

و سینه هات در تخت عاشقت را سینه سوز بکند

باسنت قوس بردارد

تا این شیوخ چه ماهی سربکشند تا صبح

تا این افول

با این فال  این جغرافیای خسته ....