.... همیشه عینک

میتوانید بنشینید

مهم نیست هر صندلی که خالی دیدید

دارد شروع میشود .

لطفا بنشینید.

کجا ؟

همین جا

 هاااا آه همین کنار

برای شنیدن یک شعر همیشه عینک نمی خواهد

کمی بوی تند لذت کافیست . داشتم میگفتم .                 می گفتم ؟

از خداحافظ که پیاده شدیم

قطار سرنوشت  خودش را رفت و ما خودمان

تو سی خودت رفتی و من سیمرغ چه می دانستم .

تا راهی بشوم به وادی کلمات .

گفتم که برای نوشتن یک شعر عصرانه ای کافیست . در چشمهات قهوه ای تند بخار می شد و

وردی  که ته می  کشید در من

چه کلماتی که رژه میرفتند . فوت کن پسر فوت اجی مجی لا جهنم  هنوز که پا برجایی

هر چه بود قهوه ای تند مهارش نکرد این سرنوشت سگی را .

همه چیز مهیاست فنجانی که بر جاذبه ی میز لم داده

 و انگشتی که تا قعر این قصه تلخ است .

ما  که  هیچ

بماند برای شاملوهای قدو نیم قد که شاعرند .

با این همه واژگان مسلح  با ید خودمان را گیر نمی دادیم 

که زندگی رنگ  دیگری می شد. 

ببخشید برای دیدن این شعر بلیت دارید؟