کتم برای فرزندانی که دست کلمات را بگیرند و به هوا خوری ببرند

بشقابم ، به یاد گرسنگان آفریقا

در این 90متری بی اتفاق صدایی نیست

جز کفشهای همسایه که سطل زباله را به خیابان می رساند.

دیگر خیالم راحت است

لمیده بر کاناپه . روزنه ها را می پوشانم

با استنشاق کلمات ، آرام چشم می بندم

در این 90 متری بی روزن

چه شبها که خندیدیم چه شبها که نخدیدیم

فردا تیتر اخبار :

" شاعران پیش از آنکه به دنیا بیایند ، به دنیا می آیند ؟"

در این 90 متری بی اتفاق

همه ی ما به مرگ معتادیم و ترک کردنش کار سختی است .