با سلام     پاییز و ناگزیر پاییز .

نه ردی از دستی نه پایی بر راهی جا می ماند 

ادامه ی ما در داستانی تازه تر شاید  به بایدی برسد

من در تمام این سالها  شق الدریا یی نکرده ام

دستم به روشنی هیچ لامپی نبوده  حتا

میزی برای آخرین شام نداشته ام

از خونم در خودم بودم نفس نفس زنان تا راهی در چشمانی ساده اما غریب

تکه هایم را بچسبان پازلی  به هم ریخته ام عمری

نبود این که شبی ماهت را قاب نگرفته باشم یا نامه ای در باد به باد نداده باشم

اصلا نبود روزی  که خیابانی در رگانم پا نزند و نامی جز تو برلبانم نبض بشود

پاییز دارد آرام منطقش را هجی می کند

فقط کافیست

 راهی  که آمده ام فوت کنم تا بعد

پاییز دارد

 کم

کم

.

.

.

.

.