خب چه می شود کرد هر کس به طریقی . از این مقدمه نویسی که بگذریم (م )باید به دردی اشاره کرد که گاهی سر باز می کند و بوی گندش عالمی را درگیر . سرمان در لاک خودمان بود و با کلمات زندگی می کردیم  ما که می گویم شهری با جریانی  رونده بله ایلام وقتی پای خاک در میان باشد ناسیونالیزم محلی ما هم گل می کند نام علی ابدالی  را شاید شنیده اید میانه قدی لاغر با اندک ریشی که بر چانه اش به جامانده و هر دوی ما درعینک مشترکیم علی ابدالی همان کسی است که مدتهاست برای استقرار شعر دیجیتال عرق ریزی می کند بد یاخوبش را نمی دانم و اینکه تا چه حد این جریان را می پذیرم اما این را می دانم که علی کلمات را اینگونه می پسندد و این در مصاحبه هایش واضح است اما چرا این همه سطرها را دراز به دراز پشت هم می خوابانم باید برسم به اینکه  لمپنیسم در همه جا هست چه در شعر چه در معر و اینکه  هوچی های بوق و کرنایی شوخی شوخی و فی البداهه آمده اند تا با میو میو کردن گربه ی عزیزشان علی را پاک کنند و شعر دیجیتال را چون لقمه ای آماده در دهان بچپانند و اینجاست که این خاک لعنتی قلقلکم می دهد که کلماتی را که از ایلام پا گرفته اند تنها به نام خودمان صادر می کنیم به نام (علی ابدالی ) این پست را به حرمت دفاع از آنچه که هست در این دنیای مجازی می نویسم همصدا با حسین شکر بیگی –جلیل صفربیگی –مهتاب رشیدیان –حسین خدنگ –اکرم خانه ای – عبادجوهری –مهرزادمیرزایی –و.... آنقدر بچه های این خاک که کم کم دارند جایی در دلها باز می کنند بی هیچ گربه ای و بوق ماشین و حتا شهری مثل پاریس .