کابوس

تا این لحظه

مرد که کنده شده از

خوابهای درهم و

راه می رود در این همه خیبان متقاطع

که چرخ می خوردوچرخ می خوردومی خوردچرخ و

دستی رها

وشاعرعزابار بی حوصلگی ذهن

با این همه ماه معلق که یویودستهای تو بود و

تلپ

افتاد

درآبگیر چشمهای من

دل دریا که هیچ

آسمان هم موج می خورد از این همه کابوس

تا این لحظه

زن که رد می شود از خوابهای هر شبه و

پنجه که دامن گل ستاره را پس می کشد

که بریزد از شب و

تا این لحظه هیچ ستاره ای مسیر شعر را

نشان نداده است .